jigarshayar

 જીવનમાં પ્રેમ અને સંબંધોના અનેક રૂપો હોય છે, પરંતુ સૌથી ઉમદા રૂપ એ છે જ્યાં વ્યક્તિ પોતાની ખુશી કરતાં સામા પાત્રની સફળતામાં વધુ આનંદ અનુભવે. જાણીતા શાયર @jigarshayar ની આ ગઝલ અહંકારના વિસર્જન અને નિઃસ્વાર્થ લાગણીઓની એક સુંદર અભિવ્યક્તિ છે. ચાલો, આ ગઝલના ઊંડાણમાં ઉતરીએ અને તેના દરેક શેરના ભાવાર્થને સમજીએ. ૧. સફળતા: આત્માનો પ્રકાશ > એક ઝલક મળી આત્માને, એ પ્રકાશ કેરા તારાથી, > ખુશી ફરી રહી છે આંગણે, તારી આ સફળતાથી. ગઝલની શરૂઆત જ અત્યંત સકારાત્મકતા સાથે થાય છે. અહીં શાયર કોઈની સફળતાને માત્ર એક સમાચાર નથી ગણતા, પણ તેને 'આત્માનો પ્રકાશ' કહે છે. જ્યારે આપણે કોઈને હૃદયપૂર્વક ચાહતા હોઈએ, ત્યારે તેની પ્રગતિ આપણા આખા અસ્તિત્વને ઝળહળતું કરી દે છે. આ પંક્તિઓમાં એક એવા મિલનનો અનુભવ થાય છે જ્યાં સામા પાત્રની સિદ્ધિ શાયરના પોતાના આંગણાનો ઉત્સવ બની જાય છે. ૨. મંજિલ કરતા માર્ગનું મહત્વ > મન મંજિલ પર પહોંચ્યું કે નહીં, હવે શું ફરક પડે છે? > તારી અગાશીમાં સિતારા છે, હરખ થયો આ નજારાથી. આ શેર આખી ગઝલનો સૌથી ભાવુક અંશ છે. અહીં 'હું' ઓગળીને 'તું' બની જાય છે. સામાન્ય રીતે મ...

  "Evolution is not just about growing older; it's about growing deeper." ~ jigarshayar ઉત્ક્રાંતિ: ઉંમરનું વધવું એ માત્ર અંક છે, પણ સમજણનું ઊંડાણ એ જ સાચી સિદ્ધિ છે આજે ગેલેરી સ્ક્રોલ કરતાં કરતાં ૧૦ વર્ષ જૂનો એક ફોટો નજર સામે આવ્યો. દરિયાકિનારે ઊભેલો એ ૧૮-૨૦ વર્ષનો યુવાન, જેની આંખોમાં આખું આકાશ આંબવાની જીદ હતી. એ ફોટાને જોતા જ મનમાં એક વિચાર સ્ફૂર્યો, જે આજે મારો જીવનમંત્ર બની ગયો છે: "Evolution is not just about growing older; it's about growing deeper." ઘણીવાર આપણે માની લઈએ છીએ કે જેમ જેમ ઉંમર વધશે, તેમ તેમ આપણે સફળ થઈશું. પણ ૧૦ વર્ષના આ લાંબા ગાળાએ મને શીખવ્યું છે કે વિકાસ (Evolution) એટલે માત્ર સફેદ થતા વાળ કે વધતી જતી ઉંમર નથી. સાચો વિકાસ એ છે કે તમે તમારી અંદર કેટલા ઊંડા ઉતરો છો. સપાટી પરનું તોફાન અને તળિયાની શાંતિ ૧૦ વર્ષ પહેલાં જ્યારે હું એ દરિયાકિનારે ઉભો હતો, ત્યારે મને દરિયાના ઉછળતા મોજાં આકર્ષતા હતા. મને લાગતું હતું કે જીવન એટલે બસ આ મોજાંઓની જેમ સતત દોડતા રહેવું. પણ સમય જતાં, જ્યારે જિંદગીએ અસલ મોજાંઓ ઉછાળ્યા—પછી તે વિઝા રિજેક્શન હોય, આર્થિક સં...

"નિજ અંતરના ‘તિમિર-ગર્ભ’માં, ભ્રમિત ‘પ્રજ્ઞા’ને પાળે છે સહુ, આચરણના ‘કર્મ-રિક્ત’ પંથે, મિથ્યા ‘ઉદ્ગાર’ ઉછાળે છે સહુ." "વ્યક્તિત્વના ‘અસ્થિ-શેષ’ પર, શબ્દોના ‘અભિષેક’ શાને? જ્યાં ‘ક્રિયાન્વિત’ શૂન્યતા હોય, ત્યાં ‘વાચા’નું ‘તર્પણ’ કોને?" ~ jigarshayar ૧. આંતરિક અંધકાર અને ભ્રમિત બુદ્ધિ મનુષ્ય પોતાના હૃદયના ઊંડા અંધકારમાં (તિમિર-ગર્ભમાં) રહેલી ભ્રમિત બુદ્ધિને પોષી રહ્યો છે. આપણે માનીએ છીએ કે આપણે જ્ઞાની છીએ, પરંતુ એ જ્ઞાન માત્ર અહંકાર અને અજ્ઞાનના અંધકારમાં લપેટાયેલું છે. સાચી ‘પ્રજ્ઞા’ (બુદ્ધિ) એ છે જે પ્રકાશ તરફ લઈ જાય, પણ અહીં તો માણસ પોતાની જ ભ્રમણાઓને સાચી માનીને તેને પંપાળી રહ્યો છે. ૨. શૂન્ય આચરણ અને શબ્દોનો દેખાવ જ્યારે આચરણની વાત આવે છે, ત્યારે આપણો માર્ગ ‘કર્મ-રિક્ત’ એટલે કે કર્મ વગરનો ખાલી હોય છે. આપણે મોટા મોટા આદર્શોની વાતો કરીએ છીએ, પણ વ્યવહારમાં તે શૂન્ય છે. ‘મિથ્યા ઉદ્ગાર’ એટલે આપણા શબ્દોમાં કોઈ તથ્ય નથી, તે માત્ર હવામાં ઉછાળેલા ખોટા આડંબરો છે. માણસ બોલે છે કંઈક અને કરે છે કંઈક—આ વિરોધાભાસ પર અહીં ભાર મૂકવામાં આવ્યો છે. ૩. વ્યક્તિત્વનું પતન અને શબ...

"હજુ પણ ઘણા લોકો નસીબદાર છે 'જિગર', જે શાયરી કે ગઝલ સમજી નથી શકતા."  – આ પંક્તિ માત્ર બે લીટીનો શેર નથી, પણ સંવેદનશીલતાની ચરમસીમા પર લખાયેલું એક કડવું સત્ય છે. જ્યારે @jigarshayar આ લખે છે, ત્યારે તે એક એવા વિરોધાભાસ તરફ ઈશારો કરે છે જ્યાં 'સમજણ' એ વરદાન નહીં પણ એક બોજ બની જાય છે. સામાન્ય રીતે આપણે માનીએ છીએ કે જ્ઞાન અને સમજણ આપણને સમૃદ્ધ બનાવે છે. પણ સાહિત્ય, ખાસ કરીને શાયરી અને ગઝલના કિસ્સામાં, સમજણ સીધી હૃદયના અનુભવો સાથે જોડાયેલી હોય છે. એક ગઝલ ત્યારે જ સમજાય જ્યારે તમે ક્યાંક ને ક્યાંક પ્રેમ, વિરહ, દગો કે એકલતાનો સ્વાદ ચાખ્યો હોય. જે લોકો આ ભાવનાઓને ઊંડાણપૂર્વક સમજી શકતા નથી, તેઓ વાસ્તવમાં એ પીડાથી સુરક્ષિત છે. શાયરી એ કાગળ પર વહેતી શાહી નથી, પણ હૃદયમાંથી નીકળતું લોહી છે. આ શેર સૂચવે છે કે જે લોકો ગઝલના શબ્દો પાછળ છુપાયેલી કડવાશ કે દર્દને પકડી શકતા નથી, તેઓ માનસિક રીતે વધુ શાંત છે. ગઝલ સમજવા માટે તમારે અત્યંત સંવેદનશીલ હોવું પડે, અને સંવેદનશીલ માણસ દુનિયાના દરેક દુઃખને પોતાનું માનીને બેસે છે. લેખક અહીં એવા લોકોને 'નસીબદાર' કહે છે જેઓ જીવનને સપાટી ...

પ્રસ્તાવના: સાહિત્ય જ્યારે અનુભવના કુંડમાં તપાઈને બહાર આવે છે, ત્યારે તે માત્ર કવિતા નથી રહેતી, પણ એક દર્પણ બની જાય છે. જાણીતા શાયર @jigarshayar (જેમને આપણે ATDINDJ તરીકે પણ ઓળખીએ છીએ) ની આ ગઝલ એવા જ એક આત્મમંથનની વાત કરે છે. જ્યારે માણસ દુનિયાના ઘોંઘાટથી થાકીને પોતાની અંદર ઉતરે છે, ત્યારે કેવી અનુભૂતિ થાય છે? ચાલો આ ગઝલના ઊંડાણમાં ઉતરીએ. ગઝલ નથી ઉતાવળ મને કોઈ, સમયને પણ સમજાય છે, કે ખારાશ ઘટ્યા પછી જ સમંદર પણ પીવાય છે. વર્ષો સુધી મેં મારી રાખને જ સાચવી રાખી છે, જે ખાક થઈ ગયા હોય, એ ફરી ક્યાં સળગાય છે? હવે નથી કોઈ આશા કે કોઈ પસ્તાવો આ દિલમાં, જે અંદરથી મરી ચૂક્યા હોય, એને ક્યાં કંઈ જણાય છે? મેં મારી એકલતા સાથે એવી મહોબ્બત કરી છે 'જિગર', કે હવે ભીડમાં જઉં તો આખું અસ્તિત્વ ગભરાય છે. હું વહેતી નદી સમો નથી કે ગમે ત્યાં વળી જઈશ, હું તો એ સમંદર છું જે પોતે જ પોતાની હદમાં સમાય છે. જ્યારે બધું જ છૂટી જાય ને, ત્યારે જ અસલી 'હું' જડે છે, અને એ 'હું' ને શોધવામાં જ આખી જિંદગી ખર્ચાય છે. હવે મારી ખામોશીમાં પણ એક ગજબની હદ છે, "જિગર"; અને દર્દ જ્યારે એ હદ વટાવે છે, ત્...

 નમસ્કાર મિત્રો, આજે એક નવી શરૂઆત કરી રહ્યો છું. અત્યાર સુધી તમે મને Instagram (@jigarshayar) પર ખૂબ પ્રેમ આપ્યો છે, અને હવે એ જ લાગણીઓને થોડા વધુ વિસ્તારથી તમારી સમક્ષ મૂકવા માટે આ બ્લોગ બનાવી રહ્યો છું. લેખન વિશે મારો એક સિદ્ધાંત છે: "Laughter is often the final stage of grief for a mistake." (ભૂલ પછી જ્યારે આપણે હસી શકીએ, ત્યારે સમજવું કે તે પીડા હવે પૂરી થઈ છે.) આ બ્લોગ પર હું માત્ર શબ્દો જ નહીં, પણ મારા અનુભવો અને દિલની વાત તમારી સાથે શેર કરીશ. અહીં તમને મળશે: હૃદયસ્પર્શી ગુજરાતી શાયરી ✍️ જીવનના કડવા-મીઠા અનુભવો 📖 પ્રેરણાત્મક વિચારો (Motivational Quotes) 💡 તમારો સાથ અને સહકાર હંમેશા મળતો રહેશે એવી આશા રાખું છું. આ પોસ્ટ વાંચ્યા પછી તમને લેખનમાં કયો વિષય સૌથી વધુ ગમે છે (પ્રેમ, જીવન કે મિત્રતા), તે નીચે Comment માં ચોક્કસ જણાવજો. જોડાયેલા રહો, કારણ કે હજુ તો ઘણી વાતો બાકી છે! તમારો, જિગર શાયર [Insta: jigarshayar]