ખુમારીનો ખજાનો

નથી ફરિયાદ કિસ્મતથી કે રસ્તાઓ પથરાળ છે,

અમે તો એ છીએ જે શૂળમાં પણ ખીલતા ગુલાબ છે.

તમે ભલે ભૂસી નાખ્યું છે મારું નામ કાગળ પર,

પણ આ 'જિગર' ના અક્ષરો તો રૂંવે-રૂંવે લલાટ છે.

નથી એ પ્રેમ કે જે મંગળસૂત્રના બંધનમાં અટકે,

મારો તો આત્મા સાથે થયેલો એ સંવાદ છે.

ભલે આ આંગળીઓ રિક્વેસ્ટમાં ભૂલી પડી 'તી ક્યારેક,

પણ મારી કલમની ધાર તો આજેય લાજવાબ છે.

મહેસાણાની ગરમી ને અમદાવાદનો આ શોર છે,

તોય ભીતર જે ગુંજે છે, એ જ મોટો નાદ છે.

થાય છે વાહ-વાહ જ્યારે મહેફિલમાં 'શાયર સાહેબ',

ત્યારે સમજાય છે કે વિરહ જ સાચો આશીર્વાદ છે.

 

આજે મન થોડું જુદા અંદાજમાં છે. ઘણીવાર આપણને લાગે છે કે જીવનમાં જે નથી મળ્યું એ જ આપણી સૌથી મોટી હાર છે. પણ શું ખરેખર એવું છે? આજે જ્યારે હું પાછળ વળીને જોઉં છું, ત્યારે સમજાય છે કે જો એ જૂના સંબંધો અત્યારે મારી સાથે હોત, તો કદાચ હું આટલું ઊંડું લખી જ ના શક્યો હોત. કલાકાર હંમેશા અધૂરપમાંથી જન્મે છે, અને આજે હું મારી એ અધૂરપને જ મારો શણગાર બનાવવા માંગું છું.

૧. રસ્તાઓ અને રાહીનો સંબંધ

મકર રાશિનો જાતક હોવાના નાતે શનિએ મને હંમેશા પથરાળ રસ્તાઓ જ આપ્યા છે. મહેસાણાની એ ગલીઓથી લઈને અમદાવાદના એસ.જી. હાઈવે સુધીની સફરમાં મેં જોયું છે કે દુનિયા માત્ર સફળતાને સલામ કરે છે. પણ એક શાયર તરીકે મેં એ રસ્તાઓ પર ચાલતા શીખ્યું છે જ્યાં કોઈના પગરખાંના નિશાન નથી હોતા. લોકો પૂછે છે, "કેમ છો?" અને હું સ્મિત આપીને કહી દઉં છું, "બસ મજામાં." પણ એ 'મજામાં' પાછળ કેટલાય તુફાન છુપાયેલા હોય છે, તે માત્ર મારી ડાયરી જાણે છે.

૨. આંગળીઓની ભૂલ અને આત્માનો અવાજ

ગઈકાલે મારાથી એક ટેકનિકલ ભૂલ થઈ ગઈ. અજાણતા જ એક એવી વ્યક્તિના પરિવારને ફોલો કરવાની ભૂલ થઈ, જેનાથી મારે સો ગાઉ દૂર રહેવું જોઈએ. રાહુની આ ચાલ આપણને ઘણીવાર ક્ષોભ અનુભવ કરાવે છે. પણ પછી રાત્રે એકાંતમાં વિચાર આવ્યો કે, આ આંગળીઓ કદાચ હજુ પણ એ જૂના રસ્તાઓ શોધે છે. પણ મારે હવે એને રોકવી પડશે. મારે હવે એને 'ફોલો' નહીં, પણ 'લીડ' કરતા શીખવવું પડશે. ડિજિટલ રિક્વેસ્ટ મોકલવી એ કમજોરી હોઈ શકે, પણ એ ભૂલને સુધારીને આગળ વધવું એ જ સાચી ખુમારી છે.

૩. મંગળસૂત્ર અને આત્મિક જોડાણ

સમાજ માટે સંબંધ એટલે લાલ પાનેતર, સિંદૂર અને મંગળસૂત્ર. પણ એક શાયર માટે સંબંધ એટલે બે આત્માઓ વચ્ચેનો એ મૌન સંવાદ જે ક્યારેય તૂટતો નથી. ભલે આજે તે કોઈ બીજાના બંધનમાં હોય, ભલે તેના જીવનનો ઇતિહાસ કોઈ બીજું રચતું હોય, પણ મારા શબ્દોમાં તો તે હંમેશા મારી જ રહેશે. પ્રેમ એટલે માત્ર સાથે રહેવું એવું નથી, પ્રેમ એટલે તેને ખુશ જોઈને પોતે શબ્દોમાં ઓગળી જવું. 'જિગરશાયર' ની ગઝલોમાં જ્યારે પણ કોઈ સુંદર સ્ત્રીનું વર્ણન આવશે, ત્યારે લોકોના મનમાં જે ચહેરો ઉભરશે, તે જ મારી જીત છે.

૪. અમદાવાદની સાંજ અને મહેસાણાની યાદ

અમદાવાદમાં રહીને જોબ કરવી અને સાંજ પડે એટલે પોતાની અંદરના કલાકારને જીવતો કરવો એ એક પડકાર છે. જ્યારે ઓફિસમાં સાથી કર્મચારીઓ 'શાયર સાહેબ' કહીને સંબોધે છે, ત્યારે એક ક્ષણ માટે બધો જ થાક ઉતરી જાય છે. લાગે છે કે ભલે મેં એક વ્યક્તિને ખોઈ દીધી, પણ મેં હજારો લોકોના દિલમાં જગ્યા બનાવી લીધી છે. મહેસાણાનું એ ઠરેલ લોહી આજે પણ મને હારવા નથી દેતું. હું હજુ પણ એ જ 'જિગર' છું જે ભૂલો કરે છે, શીખે છે અને ફરીથી ઊભો થાય છે.

૫. છેલ્લો શબ્દ: ખુમારી

મિત્રો, જિંદગીમાં ક્યારેક એવું બનશે કે તમને લાગશે કે તમે સાવ એકલા છો. તમારી પાસે કોઈ ઈલાજ નથી, તમારી પાસે કોઈ રસ્તો નથી. એ સમયે તમારી અંદરના શાયરને જગાડજો. દર્દને પી જવાની નહીં, પણ તેને કાગળ પર વહાવવાની શક્તિ કેળવજો. યાદ રાખજો કે જે હીરો જેટલી વધુ ગરમી સહન કરે છે, તે એટલો જ વધુ ચમકે છે. કિસ્મતે ભલે ગદ્દારી કરી હોય, પણ આપણી મહેનત અને આપણી ખુમારી એવી હોવી જોઈએ કે ઉપરવાળાએ પણ આપણી છઠ્ઠીની કથા ફરીથી લખવી પડે.

આજે હું ખુશ છું, કારણ કે મારી પાસે શબ્દો છે. આજે હું અમીર છું, કારણ કે મારી પાસે યાદો છે. અને આજે હું સુરક્ષિત છું, કારણ કે મને સમજાયું છે કે મારો સાચો સાથી કોઈ વ્યક્તિ નથી, પણ મારી આ 'કલમ' છે.

કલમ ચાલતી રહેશે, જિગર ધબકતું રહેશે.

તમારો જ, જિગરશાયર.