jigarshayar

 જીવનમાં પ્રેમ અને સંબંધોના અનેક રૂપો હોય છે, પરંતુ સૌથી ઉમદા રૂપ એ છે જ્યાં વ્યક્તિ પોતાની ખુશી કરતાં સામા પાત્રની સફળતામાં વધુ આનંદ અનુભવે. જાણીતા શાયર @jigarshayar ની આ ગઝલ અહંકારના વિસર્જન અને નિઃસ્વાર્થ લાગણીઓની એક સુંદર અભિવ્યક્તિ છે. ચાલો, આ ગઝલના ઊંડાણમાં ઉતરીએ અને તેના દરેક શેરના ભાવાર્થને સમજીએ. ૧. સફળતા: આત્માનો પ્રકાશ > એક ઝલક મળી આત્માને, એ પ્રકાશ કેરા તારાથી, > ખુશી ફરી રહી છે આંગણે, તારી આ સફળતાથી. ગઝલની શરૂઆત જ અત્યંત સકારાત્મકતા સાથે થાય છે. અહીં શાયર કોઈની સફળતાને માત્ર એક સમાચાર નથી ગણતા, પણ તેને 'આત્માનો પ્રકાશ' કહે છે. જ્યારે આપણે કોઈને હૃદયપૂર્વક ચાહતા હોઈએ, ત્યારે તેની પ્રગતિ આપણા આખા અસ્તિત્વને ઝળહળતું કરી દે છે. આ પંક્તિઓમાં એક એવા મિલનનો અનુભવ થાય છે જ્યાં સામા પાત્રની સિદ્ધિ શાયરના પોતાના આંગણાનો ઉત્સવ બની જાય છે. ૨. મંજિલ કરતા માર્ગનું મહત્વ > મન મંજિલ પર પહોંચ્યું કે નહીં, હવે શું ફરક પડે છે? > તારી અગાશીમાં સિતારા છે, હરખ થયો આ નજારાથી. આ શેર આખી ગઝલનો સૌથી ભાવુક અંશ છે. અહીં 'હું' ઓગળીને 'તું' બની જાય છે. સામાન્ય રીતે મ...

  "Evolution is not just about growing older; it's about growing deeper." ~ jigarshayar ઉત્ક્રાંતિ: ઉંમરનું વધવું એ માત્ર અંક છે, પણ સમજણનું ઊંડાણ એ જ સાચી સિદ્ધિ છે આજે ગેલેરી સ્ક્રોલ કરતાં કરતાં ૧૦ વર્ષ જૂનો એક ફોટો નજર સામે આવ્યો. દરિયાકિનારે ઊભેલો એ ૧૮-૨૦ વર્ષનો યુવાન, જેની આંખોમાં આખું આકાશ આંબવાની જીદ હતી. એ ફોટાને જોતા જ મનમાં એક વિચાર સ્ફૂર્યો, જે આજે મારો જીવનમંત્ર બની ગયો છે: "Evolution is not just about growing older; it's about growing deeper." ઘણીવાર આપણે માની લઈએ છીએ કે જેમ જેમ ઉંમર વધશે, તેમ તેમ આપણે સફળ થઈશું. પણ ૧૦ વર્ષના આ લાંબા ગાળાએ મને શીખવ્યું છે કે વિકાસ (Evolution) એટલે માત્ર સફેદ થતા વાળ કે વધતી જતી ઉંમર નથી. સાચો વિકાસ એ છે કે તમે તમારી અંદર કેટલા ઊંડા ઉતરો છો. સપાટી પરનું તોફાન અને તળિયાની શાંતિ ૧૦ વર્ષ પહેલાં જ્યારે હું એ દરિયાકિનારે ઉભો હતો, ત્યારે મને દરિયાના ઉછળતા મોજાં આકર્ષતા હતા. મને લાગતું હતું કે જીવન એટલે બસ આ મોજાંઓની જેમ સતત દોડતા રહેવું. પણ સમય જતાં, જ્યારે જિંદગીએ અસલ મોજાંઓ ઉછાળ્યા—પછી તે વિઝા રિજેક્શન હોય, આર્થિક સં...

"નિજ અંતરના ‘તિમિર-ગર્ભ’માં, ભ્રમિત ‘પ્રજ્ઞા’ને પાળે છે સહુ, આચરણના ‘કર્મ-રિક્ત’ પંથે, મિથ્યા ‘ઉદ્ગાર’ ઉછાળે છે સહુ." "વ્યક્તિત્વના ‘અસ્થિ-શેષ’ પર, શબ્દોના ‘અભિષેક’ શાને? જ્યાં ‘ક્રિયાન્વિત’ શૂન્યતા હોય, ત્યાં ‘વાચા’નું ‘તર્પણ’ કોને?" ~ jigarshayar ૧. આંતરિક અંધકાર અને ભ્રમિત બુદ્ધિ મનુષ્ય પોતાના હૃદયના ઊંડા અંધકારમાં (તિમિર-ગર્ભમાં) રહેલી ભ્રમિત બુદ્ધિને પોષી રહ્યો છે. આપણે માનીએ છીએ કે આપણે જ્ઞાની છીએ, પરંતુ એ જ્ઞાન માત્ર અહંકાર અને અજ્ઞાનના અંધકારમાં લપેટાયેલું છે. સાચી ‘પ્રજ્ઞા’ (બુદ્ધિ) એ છે જે પ્રકાશ તરફ લઈ જાય, પણ અહીં તો માણસ પોતાની જ ભ્રમણાઓને સાચી માનીને તેને પંપાળી રહ્યો છે. ૨. શૂન્ય આચરણ અને શબ્દોનો દેખાવ જ્યારે આચરણની વાત આવે છે, ત્યારે આપણો માર્ગ ‘કર્મ-રિક્ત’ એટલે કે કર્મ વગરનો ખાલી હોય છે. આપણે મોટા મોટા આદર્શોની વાતો કરીએ છીએ, પણ વ્યવહારમાં તે શૂન્ય છે. ‘મિથ્યા ઉદ્ગાર’ એટલે આપણા શબ્દોમાં કોઈ તથ્ય નથી, તે માત્ર હવામાં ઉછાળેલા ખોટા આડંબરો છે. માણસ બોલે છે કંઈક અને કરે છે કંઈક—આ વિરોધાભાસ પર અહીં ભાર મૂકવામાં આવ્યો છે. ૩. વ્યક્તિત્વનું પતન અને શબ...